—De Revolutie in Gewichtsreductie: Van Satellietbevestigingen in Grammen tot Rakethulzen in Tonnen
Met een dichtheid van 1,74 g/cm³, slechts een kwart van staal en tweederde van aluminium, heeft magnesium een specifieke sterkte die meer dan 30% hoger is dan die van aluminiumlegeringen, superieure trillingsdempende eigenschappen vergeleken met titaniumlegeringen en een elektromagnetische afschermingsprestatie die vergelijkbaar is met koper. Wanneer vliegtuigfabrikanten kosten in 'grammen' meten, worden magnesiumlegeringen de natuurlijke keuze: het verminderen van het gewicht van een straaljager met 15% kan de startrolafstand met 15% verkorten en het bereik met 20% vergroten; voor elke 1 kg gewicht dat wordt bespaard in de structuur van een satelliet, kan het lanceervoertuig 50 kg minder brandstof meenemen, en grondondersteuningsstructuren kunnen nog eens 100 kg besparen.
In 1920 werden magnesiumlegeringen gebruikt in de frames van Duitse Zeppelins; tijdens de Koude Oorlog gebruikten de VS en de Sovjet-Unie uitgebreid magnesiumlegeringen in bommenwerpers en rakethulzen, maar hun korte levensduur en corrosieproblemen werden overschaduwd door de eisen van de oorlog. In de jaren '70 en '80 kwamen aluminiumlegeringen op de voorgrond, wat leidde tot een scherpe daling in het gebruik van magnesiumlegeringen. In de jaren '90 dreef de vraag naar gewichtsreductie in de auto-industrie technologische doorbraken aan – legeringen met hoge zuiverheid, micro-arc oxidatie en chemische beplating werden achtereenvolgens volwassen – waardoor de luchtvaartindustrie haar aandacht weer op magnesiumlegeringen richtte en een 'tweede lente' inluidde.
De nieuwe generatie helikopter 'Koning van de Plateaus' gebruikt een Mg-Gd-Y-Zn-Zr zeldzame-aardemagnesiumlegering als primair dragend frame, wat resulteert in een gewichtsreductie van 18% vergeleken met de originele aluminiumlegering en een verhoging van het kruishoogteplafond met 300 m.
Mg-RE (zeldzame aard) legeringen behouden een kruipsterkte van 200 MPa bij 300 °C; Mg-Li legeringen hebben een dichtheid gereduceerd tot 1,5 g/cm³ en een elasticiteitsmodulus verhoogd met 20%, waardoor ze bijzonder geschikt zijn voor optische beugels in de ruimte.
Een micro-arc oxidatie + elektrochemische Ni-P-grafeen composietcoating bereikt een zoutnevelbestendigheid van 1.000 uur met een thermische geleidbaarheidsverlies van <5%, wat corrosie- en thermische controleuitdagingen oplost gedurende de 15-jarige levensduur van de satelliet.3. Vormen en Verbinden
Het gebruik van magnesiumlegeringen in luchtvaarttoepassingen zal naar verwachting in 2024 ongeveer 20.000 metrische ton bereiken, met plannen om tegen 2030 meer dan 50.000 metrische ton te overschrijden;
Additieve productie (WAAM) print monolithische magnesiumlegering besturingsoppervlakken van 1 meter klasse met een snelheid van 1,5 kg/u, wat resulteert in een gewichtsreductie van 35%;
—De Revolutie in Gewichtsreductie: Van Satellietbevestigingen in Grammen tot Rakethulzen in Tonnen
Met een dichtheid van 1,74 g/cm³, slechts een kwart van staal en tweederde van aluminium, heeft magnesium een specifieke sterkte die meer dan 30% hoger is dan die van aluminiumlegeringen, superieure trillingsdempende eigenschappen vergeleken met titaniumlegeringen en een elektromagnetische afschermingsprestatie die vergelijkbaar is met koper. Wanneer vliegtuigfabrikanten kosten in 'grammen' meten, worden magnesiumlegeringen de natuurlijke keuze: het verminderen van het gewicht van een straaljager met 15% kan de startrolafstand met 15% verkorten en het bereik met 20% vergroten; voor elke 1 kg gewicht dat wordt bespaard in de structuur van een satelliet, kan het lanceervoertuig 50 kg minder brandstof meenemen, en grondondersteuningsstructuren kunnen nog eens 100 kg besparen.
In 1920 werden magnesiumlegeringen gebruikt in de frames van Duitse Zeppelins; tijdens de Koude Oorlog gebruikten de VS en de Sovjet-Unie uitgebreid magnesiumlegeringen in bommenwerpers en rakethulzen, maar hun korte levensduur en corrosieproblemen werden overschaduwd door de eisen van de oorlog. In de jaren '70 en '80 kwamen aluminiumlegeringen op de voorgrond, wat leidde tot een scherpe daling in het gebruik van magnesiumlegeringen. In de jaren '90 dreef de vraag naar gewichtsreductie in de auto-industrie technologische doorbraken aan – legeringen met hoge zuiverheid, micro-arc oxidatie en chemische beplating werden achtereenvolgens volwassen – waardoor de luchtvaartindustrie haar aandacht weer op magnesiumlegeringen richtte en een 'tweede lente' inluidde.
De nieuwe generatie helikopter 'Koning van de Plateaus' gebruikt een Mg-Gd-Y-Zn-Zr zeldzame-aardemagnesiumlegering als primair dragend frame, wat resulteert in een gewichtsreductie van 18% vergeleken met de originele aluminiumlegering en een verhoging van het kruishoogteplafond met 300 m.
Mg-RE (zeldzame aard) legeringen behouden een kruipsterkte van 200 MPa bij 300 °C; Mg-Li legeringen hebben een dichtheid gereduceerd tot 1,5 g/cm³ en een elasticiteitsmodulus verhoogd met 20%, waardoor ze bijzonder geschikt zijn voor optische beugels in de ruimte.
Een micro-arc oxidatie + elektrochemische Ni-P-grafeen composietcoating bereikt een zoutnevelbestendigheid van 1.000 uur met een thermische geleidbaarheidsverlies van <5%, wat corrosie- en thermische controleuitdagingen oplost gedurende de 15-jarige levensduur van de satelliet.3. Vormen en Verbinden
Het gebruik van magnesiumlegeringen in luchtvaarttoepassingen zal naar verwachting in 2024 ongeveer 20.000 metrische ton bereiken, met plannen om tegen 2030 meer dan 50.000 metrische ton te overschrijden;
Additieve productie (WAAM) print monolithische magnesiumlegering besturingsoppervlakken van 1 meter klasse met een snelheid van 1,5 kg/u, wat resulteert in een gewichtsreductie van 35%;